Muzyka w baroku

Muzyka baroku Klaes Molenaer

Muzykę epoki baroku rozpoczyna skomponowana w 1597 roku opera Jacopo Periego zatytułowana Dafne, koniec natomiast przypadam na połowę XVIII w., wówczas kiedy komponowali ostatni twórcy baroku, m.in.:  Vivaldi,  Bach (data jego śmierci w 1750 r. uważana jest za kończącą ten okres),  Händel, Rameau i Scarlatti.

We Włoszech narodziły się podstawowe style kompozytorskie w XVII wieku:  styl dawny, który bazował na poprzedniej epoce zwany stile antico oraz styl tzw. stile nuovo, który był związany z tzw. monodią akompaniowaną oraz techniką koncertującą.


Podstawy monodii akompaniowanej stworzyła grupa Camerata Florencka w skład której wchodzili poeci,  również muzycy oraz uczeni. Opiekunem tej grupy został Bardi, udzielający komnat w swoim pałacu do spotkań. Do grupy tej należeli Rinuccini, Cavalieri, Caccini, Peri i wielu innych.

Jedną z charakterystycznych cech w muzyce barokowej był kontrast między wysokim i niskim rejestrem, również silnie zarysowana basso continuo. Bas cyfrowany w utworach epoki baroku jest bardzo rozbudowany i składa się nawet z kilku instrumentów, które grają jednocześnie bądź też na zmianę, również w zależności jaki efekt kolorystyczny oraz dynamiczny był oczekiwany.

Bardzo ważnym elementem jest kompozycja oraz forma utworu. Muzyka miała za zadanie nauczać. Cel ten realizowano przez stosowanie figur retorycznych oraz konstrukcji formalnych, które były analogiczne do tych które używano w trakcie nauki retoryki słownej. Jeśli chodzi o kwestię formalną elementami były: odpowiednia prezentacja tematu, rozwinięta narracja, punkt kulminacyjny i podsumowanie, natomiast do figur retorycznych zaliczane były: wykrzyknienie, zawieszanie narracji, ruch, westchnienie, pytanie retoryczne, powtórzenie itd.

Kolejna cechą okresu baroku jest muzyka, która była uproszczona do postaci modelu harmonicznego, stanowiącego podstawę nowych gatunków w muzyce (również opera, która znajdowała się na czele). Twórcy barokowi przenieśli koncepcję kontrapunktyczną do muzyki instrumentalnej  i zaczęła rozwijać się ona w nowych oraz samodzielnych formach t.j. suita, sonata oraz concerto grosso. Posiadały one krystalizującą formę, która obowiązywała przez kolejne stulecia.

W baroku rozkwitła muzyka polifoniczna do których należała fuga. Temat główny przechodził poprzez wszystkie głosy w utworze zwykle od 2 do 5.  J.S..Bach doprowadził tą formę do doskonałości.

W muzyce barokowej wyróżniamy style narodowe:

  • styl włoski, którego reprezentantami byli: Monteverdi, Vivaldi, Corelli, Giovanni Pergolesi, Scarlatti, Adolf Hasse, Carissimi, Albinoni, Scarlatti,
  • styl francuski: Couperin, Lully, Campra, Rameau, Charpentier,
  • styl niemiecki: Bach, Telemann,  Buxtehude, Händel,
  • styl angielski: Blow, Purcell, Boyce,
  • styl  polski (w muzyce ludowej). Elementy tego stylu spotyka się  przede wszystkim u Telemanna, ale również u Bacha.

Końcową fazą epoki w muzyce baroku był styl galant, który był przeciwieństwem skomplikowanego oraz ciężkiego stylu jak był w baroku. Rozwijał się od ok. 1700 r i był podwaliną stylu klasycznego oraz pomostem między nim i stylem barokowym jaki panował w muzyce.

Barok zaowocował powstaniem kilku nowych form oraz gatunków t.j. opera, oratorium i kantata, również suita, concerto grosso partita, koncert solowy,  fuga, sonata, toccata, cykl polifoniczny oraz msza organowa.


Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz