Malarstwo iluzjonistyczne

Malarstwo iluzjonistyczne to sposób malowania, który wywołuje złudzenie trójwymiarowości i daje iluzję rzeczywistości. Szczególnie popularne w okresie baroku. Malarstwo ścienne zwykle przedstawiało iluzjonistycznie różne fragmenty architektury często połączone z pejzażem lub z martwą naturą. Stosowane w celu pokazania detali architektonicznych, popularne we wnętrzach pałacowych oraz kościołach. Twórca musiał cechować się wybitną znajomością zasad perspektywy, a także różnego rodzaju wyliczeń matematycznych.

Efekty iluzjonistyczne do których należały fragmenty architektury oraz wnętrz pojawiały się często w obrazach mających tematykę religijną lub w portretach. We współczesnych czasach efekty iluzjonistyczne często możemy znaleźć we wnętrzach restauracji, urzędów czy sklepów, również w scenografii filmowej oraz teatralnej.

Malarstwo iluzjonistyczne miało za zadanie optycznie powiększać pomieszczenia i sprawiać wrażenia rozszerzania się murów. Było ono monumentalne, a jego cechą charakterystyczną była teatralność, ruch i chęć oddania nieskończoności. W epoce Baroku łączono różne dziedziny sztuki, co można było również zauważyć w malarstwie iluzjonistycznym. Granice pomiędzy obrazem i architekturą zacierały się.

W malarstwo barokowym bardzo popularny stał się nurt sztalugowy zwany z francuskiego trompe l’oeil dotyczyło ono głównie malowania martwej natury. Obrazy miały sprawiać powstanie złudzenia trójwymiarowości przedmiotów. Szczególnie popularne wśród malarzy niderlandzkich, włoskich czy hiszpańskich. Najczęściej przedstawiane były kompozycje złożone z drobnych przedmiotów t.j. listy pióra, okulary, przybory toaletowe i malarskie. Czasem te martwe natury były tylko uzupełnieniem większych kompozycji lub były częścią portretów, ściennego malarstwa iluzjonistycznego i malarstwa religijnego.


Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz