Filozofia baroku

Filozofia baroku przedstawia człowieka jako jednostkę słabą, zagubioną, marną, która dodatkowo pozbawiona jest opieki Boga. Filozofia ta jest tak samo zróżnicowana oraz sprzeczna jak cały charakter epoki. Wybitni przedstawiciele baroku mają zupełnie inne poglądy. Z jednej strony jest to Kartezjusz, który zapowiada idee oświeceniowe, natomiast z drugiej strony Pascal, który nawołuje do wiary.

Jednym z filozofów epoki baroku był Thomas Hobbes. Pochodził z Anglii i żył w latach od 1588 do1679 roku. Był wyznawcą teorii, że świat natury i zarazem świat ludzki ciągle prowadzi wojnę pomiędzy sobą. Jedynym sposobem uniknięcia negatywnych jej skutków jest porozumienie i funkcjonowanie w ściśle określonym porządku. Poglądy te zawarte są w „Lewiatanie”.

Kolejnym filozofem żyjącym w czasach baroku w latach od 1596 do 1650 był wspomniany już Kartezjusz czyli René Descartes. Był zwolennikiem racjonalizmu, według którego rozum jest najważniejszy w procesie poznawania rzeczywistości. Filozofia Kartezjusza opierała się na sentencji „myślę, więc jestem”, gdzie najważniejsze było zwątpienie, bo tylko ono może prowadzić do prawdy którą można udowodnić. Tylko ten co wątpi – myśli, a tylko jednostka myśląca rzeczywiście istnieje. Jednym z najważniejszych dzieł Kartezjusza jest „Rozprawa o metodzie”.

Blaise Pascal to filozof i wybitny uczony pochodzący z Francji. Był również twórcą wynalazków takich jak omnibus (pojazd na wzór współczesnego tramwaju). Lata jego życia przypadają na 1623-1662. Pascal posiadał głęboką wiarę w Boga. Poglądy jakie dotyczyły człowieka, którego porównywał do „myślącej trzciny”. Trzcina oznaczała słabość i kruchość istoty ludzkiej, której jedynym ratunkiem jest wiara w Boga, również w przypadku gdy nie jest ona zgodna z rozumem. Tylko wiara może być dla człowieka najlepszym rozwiązaniem. Przedstawił tzw. zakład Pascala wg którego człowiek może dokonać wyboru czy wierzyć czy nie. Zakładając, że Bóg istnieje, człowiek który wierzy otrzymuje życie wieczne. Jeśli Boga nie ma, człowiek wierzący i niewierzący nic nie traci ani nie zyskuje. Lepszym rozwiązaniem jest wiara gdyż tylko tak można uzyskać życie wieczne. Natomiast stracić można tylko wówczas, gdy jest się niewierzącym. Pascal zawarł swoje poglądy w dziele „Myśli”.

Baruch Spinoza z kolei był niderlandzkim filozofem oraz optykiem, który żył w latach od 1632 do1677. Skłaniał się w stronę panteizmu, który zakładał tożsamość Boga z przyrodą, który jest wieczny oraz nieskończony i jak najbardziej realny. Spinoza uważał ludzkie zmysły za bardzo zawodne, człowiek oglądający dane rzeczy nie poznaje czy są one ładne czy brzydkie. Wszystko zależy od perspektywy z jakiej się je ogląda. O jego poglądach możemy przeczytać w „Etyce”.

Kolejnym filozofem a zarazem dyplomatą był niemiecki uczony Gottfried Leibniz. Żył on od 1646 do 1716 roku. Uważał że Bóg jest, czego dowodem było to, że rzeczywistość, która otacza ludzi jest zorganizowana, a uporządkowanie jest tak doskonałe, że jest to najlepszy świat w jakim może żyć człowiek. Jego dzieło to „Nowe rozważania dotyczące rozumu ludzkiego”.


Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz