Cechy charakterystyczne baroku

Barok był stylem w sztuce, architekturze oraz literaturze, który zapoczątkowany został we Włoszech. Odznaczał się dużą ekspresyjnością, bogactwem formy oraz zdobnictwa, bardzo silnymi kontrastami, także monumentalnością. Linie proste w sztuce oraz architekturze są prawie nieobecne, zastąpiły je linie faliste, liczne załamania i zaokrąglenia. Dzieła architektury bywają przepełnione dekoracją figuralną oraz ornamentyką. Polscy reformatorzy oświecenia postrzegali barok jako symbol zacofania, rozpowszechniającego się sarmatyzmu oraz upadku umysłowego.  W czasie trwania baroku stworzono bardzo wiele dzieł, które stały się  punktem odniesienia także w późniejszych epokach.

Epoka baroku charakteryzowała się następującymi cechami:

  • słownictwo zostało wzbogacone elementami potocznymi , gwarowymi oraz obcojęzycznymi,
  • główną tematyką była mitologia i religia,
  • próbowano zadziwić i olśnić odbiorcę bogactwem ozdób, jak również niezwykłością w wypowiedziach poetyckich,
  • stosowano wyszukane przenośnie,
  • rzeźba stała się w większości jednobarwna,
  • próbowana wywołać zaskoczenia u widza, słuchacza,
  • używanie wyszukanych przenośni,
  • struktury składniowe komponowane były za pomocą inwersji,
  • występowanie dynamizmu,
  • wielonurtowość,
  • w architekturze budynki różnią się pomiędzy sobą, posiadają indywidualny styl.

 

Sztuka baroku charakteryzowały następujące cechy:

  • ogromny przepych , wraz z bogactwem ozdób oraz złoceń
  • alegoryczność,
  • odbiorca miał być zaskoczony, oszołomiony i olśniony tym co widzi,
  • kontrastowość.

Do charakterystycznych cech literatury w polskim baroku wyróżnić możemy:

  • dwunurtowość z podziałem na nurt dworski oraz sarmacki,
  • brak ukształtowanych zasad oraz poetyk, jak również programu,
  • rękopiśmiennictwo.

Cechy stylu literatury baroku:

  • literatura charakteryzowała się bogactwem słownictwa i niezwykłością,
  • niezwykłością metafor oraz epitetów,
  • skomplikowaną składnią,
  • zawiły szyk,
  • antytetyczność, jak również posługiwanie się kontrastami i sprzecznościami,
  • paradoks.

Poezji barokowa charakteryzowała się cechami:

  • kunsztowność poezji, poezja powinna zadziwiać czytelnika oraz zaskakiwać go niezwykłymi operacjami językowymi, metaforami, szokującymi paradoksami oraz zestawieniami antytetycznych i oryginalnych epitetów, śmiałych porównań,
  • konceptyzm był  świetnym i wyszukanym pomysłem literackim, uwydatniał harmonijne oraz sprzeczne związki pomiędzy różnymi zjawiskami, poezja była intelektualna i zmysłowa. Wiersze były pozornie żywiołowe, napisane „od niechcenia” za pomocą świadomego używania odpowiednich środków. Poezja która była najwyższym kunsztem słowa była na nią nakierowana.
  • zagadka bytu ludzkiego, reprezentantem tego nurtu był D. Naborowski.  Próbowano rozwiązać zagadkę bytu ludzkiego, odnaleźć miejsce człowieka.

Cechą która odróżniała muzykę barokową:

  • duży kontrast między wysokim i niskim rejestrem, basso continuo – harmoniczna podstawa realizowana była  na instrumentach, które umożliwiają grę akordów (klawesyn, organy, instrumenty melodyczne: wiolonczela lub fagot). Sekcja basu była jest w utworach okresu baroku bardzo rozbudowana.

Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz