Rzeźba

Manieryzm

Cornelis Cornelisz van Haarlem

Terminem manieryzm określane są zjawiska jakie zachodziły w XVI w. w sztuce europejskiej. Charakteryzował się dążeniem do uzyskania doskonałości formalnej oraz technicznej dzieła, również wykwintnością, swobodą, wysubtelnieniem i wyrafinowaniem jej form.

Najpierw pojawił się w Rzymie, Florencji i Padwie oraz bardzo szybko stał się powszechny w Europie: we Francji, w Pradzie, Gdańsku i Toledo. Manieryzm współistniał wraz z różnymi tendencjami, które czasami stały na pograniczu manieryzmu.

» Czytaj więcej

Rzeźba w Baroku

Rzeźba w epoce baroku była najbardziej charakterystyczną z dziedzin sztuki.  Możemy podzielić ją na posiadającą charakter dekoracyjny, który był uzupełnieniem architektury i na właściwą. Zazwyczaj rzeźba była połączona z konstrukcją większej całości. Umieszczano ją w górnej części pasa na którym znajdowała się dekoracja rzeźbiarska (sposób który zaczerpnięty był z Renesansu). Kolejnym sposobem było włączenie rzeźby do architektury z dziełami rzeźbiarskimi, kolumny zastępowano postaciami ludzkimi zwanymi kariatydami – były to postaci kobiece albo atlantami – postaciami męskimi (element znany ze sztuki Antyku).

» Czytaj więcej