Malarstwo

Caravaggio - malarz włoskiego baroku

Michelangelo Merisi Caravaggio jest jednym z głównych przedstawicieli włoskiego malarstwa wczesnego baroku. Urodził się 29 września 1571 w Mediolanie. W związku z szalejącą w tym czasie zarazą, cała rodzina zmuszona była przenieść się do miejscowości Caravaggio nie porzucając jednak nigdy kontaktów z mediolańskimi rodami, które swoimi wpływami zapewniły protekcję w 1584, kiedy to młody malarz powrócił do rodzinnego miasta.

Swoje młode lata Michelangelo spędził na podróżach i praktykach malarskich. Szczególną rolę w jego twórczości odegrał pobyt w Lombardii w której kształtował się jego psychologiczny realizm pojawiający się w dziełach.

Początek kariery Caravaggia rozpoczął się w 1592 roku w Rzymie, gdzie szlifował swój warsztat malarski u Giuseppego Cesariego- malarza papieża Klemensa VIII. W czasie tego terminowania malował głównie owoce i kwiaty. Z tego okresu pochodzą obrazy takie jak: ”Chory Bachus”, „Chłopiec obierający owoc”, ”Chłopiec z koszem owoców”. » Czytaj więcej

Rembrandt Harmenszoon van Rijn malarz epoki baroku

Rembrandt Harmenszoon van Rijn urodził się 15 lipca 1606 zmarł w Amsterdamie 4 października 1669. Był holenderskim malarzem, rysownikiem i grafikiem. Tak jak Vermeer i Frans Halsa uznany został najważniejszym malarzem sztuki holenderskiej. Dzieciństwo spędził w Lejdzie, gdzie nauki pobierał w łacińskiej szkole. W 1620 roku rozpoczął studia na tamtejszym Uniwersytecie ucząc się tam jedynie przez kilka miesięcy. W kolejnym roku podjął naukę malarstwa w pracowni gdzie przez 3 kolejne lata nabywał wiedzy odnośnie podstaw i technik malarstwa. Mistrzem udzielającym mu nauk był Jacob van Swanenburgh. W roku 1624 młody malarz  na polecenie swoich rodziców udał się do Amsterdamu aby doskonalić kunszt malarski w pracowni Pietera Lastmana.

» Czytaj więcej

Malarstwo iluzjonistyczne

Malarstwo iluzjonistyczne to sposób malowania, który wywołuje złudzenie trójwymiarowości i daje iluzję rzeczywistości. Szczególnie popularne w okresie baroku. Malarstwo ścienne zwykle przedstawiało iluzjonistycznie różne fragmenty architektury często połączone z pejzażem lub z martwą naturą. Stosowane w celu pokazania detali architektonicznych, popularne we wnętrzach pałacowych oraz kościołach. Twórca musiał cechować się wybitną znajomością zasad perspektywy, a także różnego rodzaju wyliczeń matematycznych.

» Czytaj więcej

Manieryzm

Cornelis Cornelisz van Haarlem

Terminem manieryzm określane są zjawiska jakie zachodziły w XVI w. w sztuce europejskiej. Charakteryzował się dążeniem do uzyskania doskonałości formalnej oraz technicznej dzieła, również wykwintnością, swobodą, wysubtelnieniem i wyrafinowaniem jej form.

Najpierw pojawił się w Rzymie, Florencji i Padwie oraz bardzo szybko stał się powszechny w Europie: we Francji, w Pradzie, Gdańsku i Toledo. Manieryzm współistniał wraz z różnymi tendencjami, które czasami stały na pograniczu manieryzmu.

» Czytaj więcej

Malarstwo w baroku

Najczęstszym tematem podejmowanym przez malarzy epoki baroku była tematyka religijna, mitologiczna, alegoryczna, historyczna oraz portretowa. Większą popularnością zaczęły cieszyć się pejzaże, także sceny rodzajowe oraz martwe natury. W obrazach zaczęły pojawiać się bogata symbolika, iluzjonizm oraz światłocień.

Prekursorami nowego stylu w malarstwie byli artyści włoscy tworzący w XVI wieku. Należeli do nich: Tycjan, Michał Anioł, Veronese oraz Tinterotto. Rozpatrując okres dojrzałego baroku Italia była jednym z najważniejszych ośrodków malarstwa.

» Czytaj więcej