Architektura baroku

Architektura baroku podobnie jak renesansu, opiera się głównie na wzorach pochodzących z architektury klasycznej, inny jest natomiast sposób korzystania z elementów. Starożytność i renesans w architekturze to zestawienie poszczególnych form ze sobą w taki sposób aby zachować umiar oraz dążenie do harmonijnej i spokojnej kompozycji. Barok natomiast te elementy przeciwstawiał sobie poprzez wprowadzenie wrażenia ruchu oraz niepokoju. Kompozycje są bardzo dynamiczne oraz ukształtowane rzeźbiarsko i teatralnie.

Katedra Santiago

Katedra Santiago

Monumentalizm budowli uwydatniany jest przez zastosowanie kolumn oraz pilastrów, które obejmują kilka kondygnacji tzw. wielki porządek. Dynamizm dzieł podkreśla kompozycja złożona z napiętych linii w kształcie łuku, bardzo często przerwanych, również zwielokrotnione pilastry oraz gzymsy, przyjmujące formę udekorowanej wstęgi. Występują także kolumny albo ze skręconym trzonem lub zbrojone, czyli takie które posiadają trzon złożony z kilku pierścieni o różnych średnicach. Z biegiem czasu na zwojach dodany zostaje element zdobniczy – rząd perełek albo oplatająca trzon wić roślinna. Obramowania drzwi oraz okien są podkreślone. Ważną rolę spełnia dekoracja rzeźbiarska tzw. kartusz czyli  ozdobne obramowanie, girlandy czy festony (elementy dekoracyjne przedstawiające fragment tkaniny lub wieniec swobodnie zwieszony, posiadający dwa punkty zaczepienia) albo pełne rzeźby. Postacie przedstawia się w ruchu, zazwyczaj w dramatycznych pozach, które podkreślone są rozwianymi szatami i gestem. Wystrój uzupełnia się białą sztukaterią, fragmentarycznie złoconą. Sztukaterię stosuje się jako odlewane lub ciągnione dekoracje rzeźbiarskie. Architektura barokowa zaowocowała chęcią łączenia ze sobą wszystkich znanych wówczas osiągnięć.

Barok we Włoszech

Barok we Włoszech

Bardzo popularnym materiałem, który wykorzystywano do zdobienia był stiuk (gips albo wapień z dodatkami sproszkowanego marmuru, zwykle barwiony oraz wypolerowany aż do połysku). Stiuk już po stwardnieniu bardzo dobrze potrafi imitować marmur. Dekorację uzupełniały malowidła. Stosowana także iluzję malarską (zwykle na sklepieniach), która miała na celu zatrzeć granicę pomiędzy rzeczywistością i jej wyobrażeniem. Skrajne obszary pokrywano architekturą, przedłużającą optycznie rzeczywistość. Ponad postaciami, sprawiającymi wrażenie zawieszonych jakby w przestrzeni, malowano błękit nieba z nieskończoną głębią. Całość stwarzała złudzenie, które miało odbarczać ciężar sklepienia.

Twórcy baroku bardzo często korzystali z bogatych doświadczeń przodków,  próbując przekraczać granice osiągnięć poprzedników i łącząc ze sobą różnorakie formy sztuki tj. architektura, rzeźba, malarstwo oraz muzyka.


Pwiązane artykuły
Komentarz

Zostaw komentarz

Twoje imię: (jest wymagane)

E-mail: (jest wymagane)

Website: (nie wymagane)

Wiadomość: (jest wymagane)

Wyślij komentarz